Deze website gebruikt cookies. Door gebruik te maken van deze website, geef je aan akkoord te zijn met het gebruik van cookies.
info@etskeblom.nl
Ben je minder ambitieus geworden sinds je kinderen hebt?
Voor de komst van kinderen was het misschien heel normaal.
Nog even een uurtje doorwerken. Die extra opdracht aannemen. Een opleiding naast je werk volgen. Zonder al te veel nadenken ja zeggen tegen een afspraak aan het einde van de middag.
En dan word je ouder.
Opeens moet je om 17.15 uur echt weg omdat de opvang sluit. Heb je na een gebroken nacht minder energie voor die vergadering van negen uur. En denk je twee keer na voordat je ja zegt tegen een functie waarvoor je drie dagen per week door het land moet reizen.
Betekent dat dat je minder ambitieus bent geworden?
Ik denk dat veel jonge ouders zichzelf die vraag weleens stellen.
En misschien nog belangrijker: ik denk dat werkgevers zich die vraag soms óók stellen.
DAmbitie verdwijnt niet, de omstandigheden veranderen
De komst van een kind verandert je leven behoorlijk.
Je tijd wordt schaarser. Je verantwoordelijkheden nemen toe en de ruimte om spontaan iets extra's te doen wordt kleiner.
Dat betekent niet automatisch dat iemand minder graag wil werken, geen carrière meer wil maken of niet meer bereid is verantwoordelijkheid te dragen.
Ambitie kan er simpelweg anders uit gaan zien.
Misschien wil iemand nog steeds doorgroeien, maar niet meer ten koste van iedere avond thuis.
Misschien wil een medewerker juist ontzettend graag blijven werken, maar wel met voldoende ruimte om ook de ouder te kunnen zijn die hij of zij wil zijn.
Dat is iets anders dan een gebrek aan ambitie.
De ouder die om 17.00 uur vertrekt
Op de werkvloer zitten nog steeds veel ongeschreven regels.
Wie lang aanwezig is, lijkt betrokken.
Wie altijd beschikbaar is, lijkt ambitieus.
En degene die als eerste vertrekt omdat er een kind van de opvang moet worden gehaald?
Die kan onbewust een ander stempel krijgen.
Terwijl diezelfde medewerker misschien om 20.30 uur de laptop nog even opent nadat de kinderen op bed liggen.
Of gedurende de werkdag juist veel bewuster met tijd omgaat omdat er simpelweg geen ruimte is om werkzaamheden eindeloos uit te stellen.
We zouden daarom veel vaker moeten kijken naar wat iemand bijdraagt in plaats van naar hoeveel uur iemand zichtbaar aanwezig is.
Ook vaders voelen die verandering
Dit is allang geen onderwerp meer dat alleen vrouwen aangaat.
Steeds meer vaders willen daadwerkelijk aanwezig zijn in het leven van hun kinderen.
Niet alleen op zaterdag naar het voetbalveld, maar ook naar het consultatiebureau, een middag ophalen van de opvang of thuisblijven wanneer een kind ziek is.
Dat is een prachtige ontwikkeling.
Maar het betekent ook dat traditionele verwachtingen rondom werk veranderen.
Een vader die vier dagen wil werken is niet automatisch minder ambitieus.
Een moeder die na haar verlof duidelijke grenzen stelt evenmin.
Misschien zijn het juist medewerkers die heel bewust nadenken over hoe ze hun werk jarenlang goed willen blijven doen.
Hier ontstaat een risico voor werkgevers
Het wordt problematisch wanneer een werkgever veranderde beschikbaarheid interpreteert als verminderde betrokkenheid.
Een interessant project gaat naar iemand anders.
Een medewerker wordt niet gevraagd voor een volgende stap, omdat wordt aangenomen dat het "nu vast niet uitkomt".
Of tijdens een gesprek over ontwikkeling wordt minder gevraagd naar ambities, omdat iemand jonge kinderen heeft.
Dat kan goedbedoeld zijn.
Maar voor de medewerker kan het voelen alsof het ouderschap ineens bepaalt hoe de organisatie naar zijn of haar mogelijkheden kijkt.
En juist dan kan betrokkenheid langzaam verdwijnen.
Niet omdat iemand niet meer wil groeien, maar omdat diegene het gevoel krijgt dat de organisatie die groei niet meer verwacht.
Vraag het in plaats van het in te vullen
Eigenlijk is de oplossing verrassend eenvoudig.
Ga het gesprek aan.
Vraag:
"Hoe kijk jij op dit moment naar je werk en ontwikkeling?"
"Wat zou je de komende jaren graag willen bereiken?"
"Wat heb je nodig om werk en thuis goed te kunnen combineren?"
En misschien wel de belangrijkste:
"Wat kan ik als werkgever daarin betekenen?"
Niet iedere jonge ouder wil hetzelfde.
De één wil tijdelijk minder werken. De ander wil juist graag een volgende carrièrestap zetten. Weer een ander heeft vooral behoefte aan flexibiliteit.
Je weet het pas wanneer je het vraagt.
Goed werkgeverschap betekent niet dat alles moet kunnen
Ondersteunen betekent niet dat iedere wens automatisch gehonoreerd moet worden.
Een organisatie heeft klanten, deadlines, collega's en doelstellingen.
Maar tussen "alles kan" en "zo doen we het hier nu eenmaal" zit ontzettend veel ruimte.
Juist daar ontstaat goed werkgeverschap.
Door samen te zoeken naar afspraken die zowel voor de medewerker als voor de organisatie werken.
Misschien moeten we ambitie opnieuw leren herkennen
Ouderschap verandert mensen.
Het verandert hoe we naar tijd kijken, waar we energie aan willen besteden en soms ook wat we belangrijk vinden.
Maar dat hoeft helemaal geen verlies voor een werkgever te zijn.
Een medewerker kan na het krijgen van kinderen nog net zo gedreven, deskundig en ambitieus zijn als daarvoor.
Alleen misschien niet meer op precies dezelfde manier.
En wanneer werkgevers ruimte geven aan die nieuwe werkelijkheid, hoeven medewerkers veel minder vaak te kiezen tussen een carrière die bij hen past en het gezin waar ze zo graag onderdeel van willen zijn.
Misschien is de belangrijkste vraag daarom niet:
"Is deze medewerker nog wel ambitieus?"
Maar:
"Hebben wij een werkomgeving gecreëerd waarin deze medewerker ambitieus kán blijven?"
